تحلیل ادبیات نمایشی

بهرام واژه را به زخمِ تاریخ بدل کرد

بهرام بیضایی را باید نویسنده و روایتگری دانست که بر صحنه‌ی خاموشِ قرن ما، نور را نه برای روشن‌کردن چهره‌ها، که برای افشای حقیقتِ تاریخ برافروخت؛ کسی که زبان را از حد ابزار بیان فراتر برد و آن را بدل به تجربه‌ای روایت‌شناختی کرد، میدان رویارویی خونین و بی‌امان حافظه و فراموشی، جایی که انسان در میانه‌‌ی این کشمکشِ دیرپا و مرگ‌بار، معنای هویت را از نو می‌پرسد، با صدایی بریده و زخمی، همچون نجوا در بادِ سردِ تبعید. او از تبار کسانی بود که جهان را تنها روایت نمی‌کنند، بلکه درباره‌ی «چگونه گفتن» و «امکانِ روایت» پرسش می‌کنند؛ کسی…