تولید سوخت جت از دیاکسید کربن؛ فناوری جدید دانشمندان برای کاهش آلودگی صنعت هوانوردی
محققان دانشگاه RMIT با توسعه فناوری جدیدی برای تبدیل دیاکسید کربن به سوخت جت پایدار، گامی مهم در کاهش انتشار گازهای گلخانهای و کربنزدایی صنعت هوانوردی برداشتند.

پژوهشگران دانشگاه RMIT استرالیا با توسعه فناوری نوینی برای تبدیل دیاکسید کربن به سوخت جت پایدار، راهکاری تازه برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای در صنعت هوانوردی ارائه کردهاند؛ فناوریای که میتواند آینده سوخت هواپیماها را متحول کند.
با وجود تلاشهای جهانی برای دستیابی به انتشار خالص صفر (Net Zero)، صنعت هوانوردی همچنان یکی از دشوارترین بخشها برای کربنزدایی به شمار میرود. محدودیت فناوری باتریها و وزن بالای آنها باعث شده استفاده از هواپیماهای برقی در پروازهای طولانی هنوز امکانپذیر نباشد.
یکی از امیدبخشترین راهکارها، تولید سوخت جت پایدار (Sustainable Aviation Fuel – SAF) از دیاکسید کربنی است که توسط صنایع منتشر میشود. در این روش، گازهای گلخانهای به جای ورود به جو، به مواد اولیه تولید سوخت تبدیل میشوند و چرخهای پایدار شکل میگیرد.
این فناوری علاوه بر تولید سوخت جت، امکان ساخت سایر مواد شیمیایی وابسته به سوختهای فسیلی را نیز فراهم میکند.
تیم تحقیقاتی به سرپرستی تیانی ما در دانشگاه RMIT موفق شده است مرحله جذب دیاکسید کربن و تبدیل آن به مواد اولیه سوخت را در یک فرآیند واحد ادغام کند؛ اقدامی که مصرف انرژی و هزینه اجرای این فناوری را به شکل قابلتوجهی کاهش میدهد.
به گفته تیانی ما، حذف مراحل اضافی باعث سادهتر شدن فرآیند و کاهش اتلاف انرژی شده است.
پژوهشگران میگویند فناوری جدید بدون نیاز به دیاکسید کربن با خلوص بسیار بالا نیز قابل استفاده است؛ ویژگیای که آن را برای صنایع بزرگ و نیروگاهها مناسب میکند.
یینگ لی، یکی از اعضای این پروژه، اعلام کرد این سیستم با کاهش مراحل پردازش، نسبت به روشهای رایج انرژی کمتری مصرف میکند و قابلیت استقرار در کنار منابع بزرگ انتشار کربن را دارد.
محققان تاکنون یک نمونه آزمایشی ۳ کیلوواتی ساختهاند و در مرحله بعد قصد دارند با همکاری شرکای صنعتی، نمونه ۲۰ کیلوواتی را توسعه دهند.
هدف نهایی این تیم، راهاندازی یک سامانه ۱۰۰ کیلوواتی و آمادهسازی فناوری برای ورود به بازار طی شش سال آینده است. همچنین پژوهشگران در حال تأسیس یک شرکت دانشبنیان برای تجاریسازی این فناوری هستند.
به اعتقاد پژوهشگران، این فناوری بهتنهایی مشکل انتشار گازهای گلخانهای را حل نخواهد کرد، اما میتواند یکی از مهمترین ابزارهای عملی برای کاهش آلایندگی صنعت هوانوردی و تسریع گذار به سوختهای پاک باشد.







