آپتامر

هیدروژل‌های DNA–پروتئین؛ نسل تازه مواد نرم برنامه‌پذیر و سازگارشونده

فناوری DNA در سال‌های گذشته از نقش سنتی خود در ذخیره و انتقال اطلاعات ژنتیکی فراتر رفته و به ابزاری برای طراحی مواد و سامانه‌های مولکولی برنامه‌پذیر تبدیل شده است. پژوهشگران با استفاده از جفت‌شدن اختصاصی بازهای نوکلئوتیدی می‌توانند رشته‌های DNA را طوری طراحی کنند که ساختارهایی با دقت نانومتری ایجاد کرده و حتی پروتئین‌ها، نانوذرات، لیگاندها و دیگر اجزای عملکردی را در موقعیت‌های مشخص سازمان‌دهی کنند. با این حال، انتقال چنین کنترلی از یک ساختار منفرد در مقیاس نانو به یک ماده گسترده و سه‌بعدی، چالش پیچیده‌تری است. یک مقاله دیدگاه (Perspective) پذیرفته‌شده برای انتشار در مجله Science Bulletin…