صحنه امروز سکوت را تمرین میکند

بسم اللّه الرّحمان الرّحیم
انّا للّه و انّا الیه راجعون
«صحنه امروز سکوت را تمرین می‌کند؛ و این سکوت، تمرینِ سختِ سوگِ هنرمندی است که نمایش آیینی را با جان و ایمان پیوند زد؛ امروز پرده‌ی پایانِ نمایشی فروافتاده است که هیچ دستی توانِ بالا بردنش را ندارد؛ چراغی خاموش شده که روشنایی‌اش از جنس باور بود؛ صحنه‌ای در سوگ نشسته که سال‌ها با نفس گرم هنرمندی جان می‌گرفت که هنر را نه صرفاً روایت، که رسالت می‌دانست.
درگذشت جانسوز هنرمند فرهیخته، زنده‌یاد کوروش زارعی، ضایعه‌ای اندوهبار برای خانواده بزرگ هنر انقلاب، تئاتر دینی و نمایش آیینی کشور است.
او از آن هنرمندانی بود که بر صحنه و قابِ تصویر، تنها نقش نمی‌آفرید؛ ایمان را به تصویر می‌کشید، حقیقت را به زبان نمایش درمی‌آورد و ریشه‌های فرهنگ عاشورایی را با زبانِ هنر در دل و جانِ مخاطبان می‌نشاند.
کوروش زارعی، نامی آشنا در سپهر هنر متعهد ایران، از تبار آنان بود که چراغ هنر را به آتش اعتقاد روشن نگاه می‌دارند. او باور داشت صحنه می‌تواند محراب بیداری باشد و بازیگر، اگر دل در گرو حقیقت داشته باشد، می‌تواند با هر نقش، دریچه‌ای به سوی معنا بگشاید.
اکنون اما جای او در میان ما خالی است؛ جای صدایی که به صحنه جان می‌داد و حضوری که به هنر، وقار و هویت می‌بخشید.
در این لحظه جانکاهِ پروازِ بلندش، دل ما راهی میناب، زادگاه کوروش زارعی، می‌شود؛ همان سرزمین داغدار که نامش با مظلومیت کودکان شهیدش در حافظه این روزگار حک شده است. گویی آن فرشتگان کوچک، آن ستاره‌های پرنور و بی‌گناه که زودتر از موعد از آسمان زندگی پر کشیدند، اینک در آستانه دیدار با همشهری هنرمندشان ایستاده‌اند؛ با دست‌هایی کوچک و دل‌هایی به وسعت آسمان، به استقبال او خواهند آمد؛ چه تصویر جانسوز و در عین حال آسمانی‌ای؛ دیدار هنرمندی که عمرش را با روایت ایمان و بچه‌های مسجد گذراند، با کودکانی که خود، به پاک‌ترین روایت مظلومیت بدل شدند.
آنجا، در آن روشنای بی‌غروب رحمت الهی، دیگر نیازی به نورافکن و دکور نیست؛ چرا که آسمان، صحنه‌ای بی‌انتهاست و فرشتگان کوچک میناب، تماشاگران نخستین و صمیمی‌ترین نمایش کوروش زارعی خواهند بود؛ کودکان میناب چشم‌به‌راهش هستند تا این بار، برای یکدیگر از شُکوه زندگی، از عشق و از حقیقت، روایت کند.
و ما اینجا، در زمین، با چشمانی اشکبار و قلبی سرشار از حسرت، به تماشای بسته شدنِ پرده‌ای نشسته‌ایم که پایانش را باور نداریم.
بی‌تردید، نام کوروش زارعی در حافظه نمایش آیینی ایران باقی خواهد ماند؛ چرا که بعضی هنرمندان با رفتن، از صحنه بیرون نمی‌روند؛ در جان آثارشان، در خاطره تاثیرگذارشان، در تپش روایت‌هایشان و در ایمان نسل‌هایی که پس از آنان قدم به صحنه می‌گذارند، به زندگی ادامه می‌دهند.
به نمایندگی از خانواده بزرگ انجمن نمایش آیینی بسیج هنرمندان ایران، فقدان این هنرمند مؤمن، پرتلاش و اثرگذار را به خانواده ارجمند ایشان، به ویژه همسر گرانقدرش، جامعه هنری کشور، همکاران و همراهانش، و همه دوستداران فرهنگ و هنر تسلیت عرض می‌کنم.
روحش قرین رحمت الهی و نامش تا همیشه روشن و ماندگار باد!.»

محمد نجاری
رئیس انجمن نمایش آیینی بسیج هنرمندان ایران
و دبیر دومین رویداد بین المللی وعده صادق در آینه هنر