«ایران قهرمان جهان شد؛ اما آزمون واقعی فدراسیون از امروز آغاز میشود!»
تیم ملی والیبال پسران زیر ۱۷ سال ایران با عبور مقتدرانه از فرانسه در دیدار فینال، برای نخستینبار بر بام جهان ایستاد تا یک نسل کمسنوسال، نام ایران را در یکی از مهمترین رویدادهای والیبال پایه جهان ماندگار کند؛ قهرمانیای که فراتر از یک مدال طلاست و میتواند نشانهای روشن از ظرفیت عظیم والیبال ایران در سالهای آینده باشد.
ابوالفضل کشاورز
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری بلندآوا، تیم ملی والیبال پسران زیر ۱۷ سال ایران در دیدار نهایی مسابقات قهرمانی جهان مقابل فرانسه به میدان رفت و با ارائه نمایشی قدرتمند، حریف اروپایی خود را سه بر یک شکست داد و عنوان قهرمانی جهان را از آن خود کرد.
شاگردان آرش صادقیانی در فینال نیز همان چهرهای را نشان دادند که در طول مسابقات از آنها انتظار میرفت؛ تیمی منسجم، با اعتمادبهنفس، کماشتباه و دارای توانایی بازگشت در لحظات حساس. ایران ستهای اول، دوم و چهارم را با نتایج ۲۵ بر ۱۸، ۲۵ بر ۱۴ و ۲۵ بر ۱۲ از آن خود کرد و تنها در ست سوم با نتیجه ۲۵ بر ۲۲ مغلوب فرانسه شد.
اما ارزش این قهرمانی تنها به بازی فینال محدود نمیشود. تیم ایران مسیر قهرمانی را با هفت پیروزی متوالی طی کرد و در این مسیر تیمهایی همچون الجزایر، چینتایپه، پاکستان، آرژانتین و فرانسه را شکست داد. همین روند بدون شکست نشان میدهد که قهرمانی نوجوانان ایران یک اتفاق لحظهای یا حاصل یک مسابقه درخشان نبوده، بلکه نتیجه عملکردی مستمر در طول رقابتها بوده است.
نکته مهمتر اینکه ایران پیش از فینال نیز با شکست سه بر صفر آرژانتین، برای نخستینبار به فینال رقابتهای قهرمانی جهان زیر ۱۷ سال راه پیدا کرده بود. بنابراین حضور در فینال خود یک اتفاق تاریخی محسوب میشد و پیروزی برابر فرانسه، این مسیر تاریخی را با مدال طلا به پایان رساند.
این قهرمانی را باید از زاویهای فراتر از شادی یک روزه ورزش ایران نگاه کرد. تیمهای ردههای پایه، ویترین آینده ورزش یک کشور هستند. بازیکنانی که امروز در رده زیر ۱۷ سال روی سکوی نخست جهان ایستادهاند، میتوانند طی چند سال آینده ستونهای اصلی تیم ملی بزرگسالان ایران باشند؛ البته به شرط آنکه مسیر رشد آنها بعد از این موفقیت متوقف نشود.
هشدار اصلی همینجاست: تاریخ ورزش ایران نشان داده که قهرمانی در ردههای پایه، زمانی ارزش واقعی خود را پیدا میکند که استعدادهای کشفشده پس از نوجوانی نیز بهدرستی هدایت شوند. اگر این بازیکنان پس از یک قهرمانی جهانی رها شوند، مصدومیتهای مدیریتنشده، تصمیمهای نادرست باشگاهی، کمبود مسابقات بینالمللی و بیتوجهی به آموزش فنی و روانی میتواند فاصله میان «قهرمان نوجوانان جهان» و «ستاره تیم ملی بزرگسالان» را بیشتر کند.
در مقابل، اگر فدراسیون والیبال، باشگاهها و مجموعههای استعدادیابی بتوانند برای این نسل برنامهای چندساله طراحی کنند، طلای امروز میتواند مقدمه ظهور یک نسل تازه در والیبال ایران باشد؛ نسلی که نه فقط در ردههای پایه، بلکه در سطح بزرگسالان نیز برای سالها حرفی برای گفتن داشته باشد.
قهرمانی ایران در دوحه همچنین یک پیام روشن برای ساختار ورزش کشور دارد: استعداد ایرانی همچنان وجود دارد؛ مسئله اصلی، کشف، پرورش و حفظ آن است. وقتی نوجوانان ایرانی در یک رقابت جهانی میتوانند هفت مسابقه متوالی را با پیروزی پشت سر بگذارند و در فینال نیز فرانسه را شکست دهند، دیگر نمیتوان ضعف احتمالی آینده را صرفاً به کمبود استعداد نسبت داد.
از سوی دیگر، این موفقیت میتواند اعتبار بیشتری برای برنامههای استعدادیابی و سرمایهگذاری روی والیبال پایه ایجاد کند. قهرمانی در رده زیر ۱۷ سال شاید به اندازه مدالهای تیم بزرگسالان در کانون توجه رسانهها نباشد، اما از منظر آیندهسازی ورزشی، اهمیت آن کمتر نیست؛ چرا که پشت این مدال طلا، سالها تمرین، انتخاب بازیکن، آموزش مربیان و تلاش خانوادههایی قرار دارد که شاید کمتر دیده شوند.
اکنون اما مهمترین سؤال پس از جشن قهرمانی این است: با این قهرمانان نوجوان چه خواهیم کرد؟
آیا آنها تنها برای چند روز تیتر رسانهها خواهند بود یا برنامهای جدی برای تبدیل این استعدادها به ستارههای آینده والیبال ایران وجود دارد؟
قهرمانی جهان پایان راه این نوجوانان نیست؛ شاید تازه آغاز مسئولیتی بزرگتر باشد.
تیم ملی والیبال پسران زیر ۱۷ سال ایران با این قهرمانی تاریخی، یک مدال طلا به ویترین ورزش ایران اضافه کرد؛ اما ارزش واقعی این طلا زمانی مشخص خواهد شد که چند سال دیگر، بخشی از همین قهرمانان نوجوان را در ترکیب تیم ملی بزرگسالان ببینیم.
امروز، ایران قهرمان جهان است؛ فردا باید نشان دهد که بلد است قهرمانانش را نیز حفظ و پرورش دهد
