دانشگاه علوم پزشکی تهران: تشکیل کمیته سلامت روان برای مقابله با خودآسیبی در دانشجویان
دانشگاه علوم پزشکی تهران با تشکیل کمیته سلامت روان، بر افزایش هماهنگی بین واحدها برای پیشگیری و مقابله با رفتارهای خودآسیبرسان در میان دانشجویان تأکید کرد. هدف، ایجاد یکپارچگی در ارائه خدمات مشاوره، رواندرمانی و روانپزشکی و شناسایی زودهنگام افراد در معرض خطر است.
جلسه کمیته سلامت روان و پیشگیری از رفتارهای خودآسیبرسان با حضور مقامات ارشد دانشگاه علوم پزشکی تهران، از جمله دکتر سیدرضا رئیسکرمی (رئیس دانشگاه)، دکتر محمدحسین پورغریب (معاون فرهنگی و دانشجویی)، و جمعی از مدیران، اساتید و متخصصان روانشناسی و روانپزشکی، در سالن مدافعان سلامت ستاد مرکزی دانشگاه برگزار شد.
در این نشست، بر ضرورت افزایش هماهنگی مداوم میان سطوح مختلف دانشگاه برای ارائه خدمات جامعتر سلامت روان، بهویژه با توجه به شرایط حساس دوران جنگ و پساجنگ، تأکید شد. دکتر بیتا عظیمی، مدیر مرکز مشاوره و سلامت روان دانشجویان، ضمن یادآوری فعالیتهای این مرکز در زمینه رازداری، پیشگیری از اختلالات روانشناختی و ارائه خدمات درمانی، بر اهمیت این انسجام دانشگاهی تأکید کرد.
اعضای جلسه بر نقش حیاتی یکپارچگی و انسجام میان واحدهای دانشگاهی در حمایت از دانشجویان آسیبپذیر و نخبگان صحه گذاشتند. این همکاری بینبخشی، به مرکز مشاوره کمک میکند تا رسالت خود را در ارتقای خدمات روانشناختی، تحصیلی و محیطی دانشجویان به نحو احسن ایفا کند.
در همین راستا، همکاری مؤثر مرکز مشاوره با بیمارستان روزبه و گروه روانپزشکی دانشگاه مورد توجه ویژه قرار گرفت. حضور اساتید بیمارستان روزبه بهصورت تماموقت در مرکز مشاوره برای ارائه خدمات روانپزشکی، برگزاری کارگاههای آموزشی و انجام فعالیتهای پژوهشی مشترک، از نمونه اقدامات ارزشمند در این زمینه است.
علاوه بر این، مرکز مشاوره در زمینه حمایت تحصیلی، از جمله ارائه مشاوره برای مرخصی یا تغییر رشته، همکاری نزدیکی با معاونت آموزشی دارد. همچنین، معاونت درمان نیز در ارائه خدمات سلامت روان به دستیاران و دانشجویان بالینی، با مرکز مشاوره هماهنگ است.
در بخش دیگری از جلسه، بر لزوم افزایش انسجام میان واحدهای مختلف دانشگاه برای جلوگیری از اقدامات جزیرهای تأکید شد. هدف این است که دانشجویان و دستیاران در معرض خطر، در مراحل اولیه شناسایی شده و بهسرعت به مرکز مشاوره یا بیمارستان روزبه ارجاع داده شوند.
اعضا همچنین به تفصیل درباره اقدامات مؤثر در پیشگیری از رفتارهای خودآسیبرسان در سطوح تخصصی و اجرایی بحث و تبادل نظر کردند. در کنار مداخلات مرسوم مانند مشاوره، دارودرمانی، غربالگری، آموزش و توانمندسازی، بر ایجاد شبکهای از اساتید، کارکنان، دستیاران و دانشجویان برای شناسایی علائم خطر و ارجاع محرمانه افراد در معرض آسیب به مراکز تخصصی دانشگاه تأکید شد. در این مسیر، نقش اساتید مشاور، اساتید منتور و همتایاران سلامت روان بسیار کلیدی و مؤثر دانسته شد.
در پایان جلسه، بر تشکیل هستههای مشاوره در دانشکدهها تأکید شد و اعلام گردید که معاونین فرهنگی و دانشجویی دانشکدهها میتوانند بازوی اجرایی مؤثری برای مرکز مشاوره دانشگاه باشند.
