سرمربی بدون قرارداد و لیگ در انتظار تغییر؛ شاهکار تازه فدراسیون فوتبال در مدیریت فوتبال زنان
در حالی که اردوی جدید تیم ملی فوتبال زنان ایران قرار است از ۱۱ تا ۱۷ شهریور برگزار شود، هنوز وضعیت قرارداد مرضیه جعفری، سرمربی این تیم، برای فصل جدید مشخص نشده است؛ اتفاقی که بار دیگر پرسش‌های جدی درباره نحوه مدیریت فوتبال زنان در فدراسیون فوتبال ایجاد کرده است.
سؤال اصلی اینجاست: چگونه سرمربی‌ای که قرارداد رسمی‌اش با تیم ملی به پایان رسیده، همچنان بازیکنان را به اردو دعوت می‌کند و برنامه‌های تیم ملی فوتبال زنان ایران بر اساس تصمیمات او پیش می‌رود؟
مرضیه جعفری تا پایان اسفند سال گذشته با فدراسیون فوتبال قرارداد داشت و پس از پایان این قرارداد، خبر رسمی درباره تمدید همکاری او منتشر نشد. با این حال، نام جعفری بار دیگر به‌عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال زنان مطرح شده و او ۲۵ بازیکن را برای اردوی شهریورماه دعوت کرده است؛ آن هم در شرایطی که وضعیت رسمی همکاری او با فدراسیون فوتبال همچنان روشن نیست.
ابهام ماجرا زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم مرضیه جعفری همزمان سرمربی تیم خاتون نیز هست؛ تیمی که خود را برای آغاز فصل جدید لیگ برتر فوتبال زنان آماده می‌کند.
به این ترتیب، فدراسیون فوتبال در شرایطی اردوی تیم ملی فوتبال زنان را خارج از فیفادی برنامه‌ریزی کرده که سرمربی تیم ملی همزمان مسئولیت فنی یکی از مهم‌ترین تیم‌های باشگاهی فوتبال زنان ایران را نیز بر عهده دارد.
این وضعیت می‌تواند تعارضی جدی میان برنامه‌های تیم ملی و رقابت‌های باشگاهی ایجاد کند؛ به‌ویژه زمانی که برای برگزاری اردو، برنامه آغاز لیگ برتر فوتبال زنان نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد.
مسئله فقط برگزاری یک اردوی ملی نیست؛ موضوع اصلی، رویه‌ای است که فدراسیون فوتبال در قبال سرمربی تیم ملی فوتبال زنان ایران در پیش گرفته است.
فدراسیون از یک‌سو هنوز قرارداد مرضیه جعفری را به‌صورت رسمی تمدید نکرده و از سوی دیگر، عملاً او را در جایگاه سرمربی تیم ملی نگه داشته و برنامه اردوی ملی نیز بر اساس تصمیمات او پیش می‌رود.
این وضعیت یک پرسش اساسی ایجاد می‌کند: اگر قرارداد جعفری به پایان رسیده، مبنای حقوقی و مدیریتی ادامه فعالیت او چیست؟ و اگر قرار است همکاری با او ادامه داشته باشد، چرا وضعیت قرارداد سرمربی تیم ملی زنان به‌صورت رسمی و شفاف اعلام نمی‌شود؟
از سوی دیگر، همزمانی فعالیت جعفری در تیم ملی و خاتون شرایطی ایجاد کرده که فدراسیون فوتبال باید از ابتدا برای آن چارچوب مشخصی تعیین می‌کرد.
نمی‌توان از یک‌سو بر اجرای قوانین و نظم مسابقات باشگاهی تأکید کرد و از سوی دیگر، درباره سرمربی‌ای که همزمان مسئولیت ملی و باشگاهی دارد، هر بار به دنبال راه‌حلی موقت و موردی بود.
به نظر می‌رسد فدراسیون فوتبال بار دیگر در مواجهه با شرایط مرضیه جعفری، به جای تعیین تکلیف شفاف، به یک راه‌حل موقت رضایت داده است.
تیم ملی فوتبال زنان ایران ماه‌ها بدون اردو و بدون تعیین تکلیف روشن درباره نیمکت خود باقی مانده بود. حالا اما درست در آستانه آغاز فصل جدید لیگ برتر فوتبال زنان، اردوی ملی تشکیل شده و حتی برنامه مسابقات باشگاهی نیز تحت تأثیر این تصمیم قرار گرفته است.
اگر فدراسیون فوتبال به این نتیجه رسیده که مرضیه جعفری بهترین گزینه برای هدایت تیم ملی زنان است، انتظار طبیعی این است که قرارداد او تمدید و جزئیات همکاری‌اش به‌صورت رسمی مشخص شود.
اگر هم درباره ادامه همکاری با او تردید وجود دارد، منطقی نیست که پیش از تعیین تکلیف رسمی سرمربی، برنامه‌های تیم ملی فوتبال زنان بر اساس تصمیمات او اجرا شود.
ماجرا زمانی حساس‌تر می‌شود که بحث فعالیت همزمان مرضیه جعفری در تیم ملی و خاتون مطرح است.
فدراسیون فوتبال باید پاسخ روشنی به این سؤال بدهد که آیا چنین شرایطی برای سایر مربیان فوتبال زنان نیز قابل تکرار است یا برای افراد خاص، راهکارهای ویژه در نظر گرفته می‌شود؟
اگر حضور همزمان یک مربی در تیم ملی و یک باشگاه از نظر مقررات امکان‌پذیر است، بهتر است فدراسیون فوتبال به‌صورت شفاف چارچوب این همکاری را اعلام کند.
اما اگر این وضعیت با قوانین، آیین‌نامه‌ها یا اصول حرفه‌ای مدیریت تیم‌های ملی و باشگاهی تعارض دارد، چرا به جای تعیین تکلیف روشن، هر بار استثنایی تازه تعریف می‌شود؟
مشکل اصلی دقیقاً همین‌جاست؛ فدراسیون فوتبال به جای اجرای یکسان قانون برای همه، ظاهراً در مواجهه با شرایط موجود، به تصمیم‌های موردی و راه‌حل‌های موقت روی آورده است.
تناقض دیگر در برنامه‌ریزی فدراسیون فوتبال به زمان‌بندی اردوی جدید تیم ملی زنان بازمی‌گردد.
تیم ملی فوتبال زنان ایران پس از پایان جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۶، تا مدتی رویداد بزرگ و فوری در پیش ندارد. بنابراین انتظار می‌رفت فدراسیون از این فرصت برای تعیین تکلیف کادر فنی، تدوین برنامه بلندمدت و ایجاد هماهنگی میان تیمملی و باشگاه‌ها استفاده کند.
اما آنچه اکنون دیده می‌شود، تصویر دیگری است: ماه‌ها سکوت و بدون اردوی ملی، بلاتکلیفی قرارداد سرمربی و سپس تشکیل ناگهانی اردو خارج از فیفادی؛ آن هم در شرایطی که برنامه آغاز لیگ برتر فوتبال زنان نیز تحت تأثیر قرار گرفته است.
در چنین وضعیتی، سرمربی باید همزمان ملاحظات تیم ملی و باشگاه خود را مدیریت کند؛ شرایطی که بیش از آنکه نشانه یک برنامه‌ریزی حرفه‌ای باشد، به مدیریت روزمره و تصمیم‌های مقطعی شباهت دارد.
مرضیه جعفری یا سرمربی تیم ملی فوتبال زنان ایران است یا نیست.
اگر قرار است هدایت تیم ملی را ادامه دهد، فدراسیون فوتبال باید قرارداد او را به‌صورت رسمی تمدید کند، حدود وظایفش را مشخص سازد و تکلیف فعالیت همزمان او در تیم ملی و خاتون را نیز شفاف کند.
ادامه وضعیت فعلی، یعنی استفاده از سرمربی بدون تعیین تکلیف رسمی قرارداد و در عین حال تغییر برنامه فوتبال باشگاهی برای برگزاری اردوی تیم ملی، بیش از آنکه نشانه برنامه‌ریزی باشد، تصویری از تصمیم‌های موردی و مدیریت موقت ارائه می‌دهد.
فدراسیون فوتبال اگر مدعی اجرای قانون و ایجاد نظم در فوتبال زنان ایران است، این بار باید به جای عقب‌نشینی و پیدا کردن راه‌حل‌های موقت، تصمیمی روشن بگیرد؛ یا قرارداد مرضیه جعفری را تمدید و چارچوب همکاری او را مشخص کند، یا برای نیمکت تیم ملی فوتبال زنان ایران گزینه دیگری در نظر بگیرد.
