محسن شریفیان در هیروشیما؛ اجرای نیانبان ایرانی برای پیام صلح ایران و ژاپن
محسن شریفیان، نوازنده و پژوهشگر شناختهشده موسیقی نواحی ایران، همزمان با سالروز بمباران اتمی هیروشیما برای سومین سال پیاپی راهی ژاپن شد و با اجرای موسیقی در «پارک صلح» هیروشیما، پیام صلح و دوستی ایرانیان را به گوش جهانیان رساند.
به گزارش روابط عمومی برنامه، حضور محسن شریفیان در هیروشیما با هدف ادای احترام به قربانیان بمباران اتمی این شهر و انتقال پیام صلح و دوستی از سوی موزه صلح ایران انجام شد. این نوازنده موسیقی جنوب ایران پیش از این نیز در سالروز بمباران اتمی هیروشیما در این شهر حضور یافته و با اجرای موسیقی بر نقش هنر و فرهنگ در ترویج صلح میان ملتها تأکید کرده بود.
شریفیان در جریان این برنامه در پارک صلح هیروشیما و در محل تنها ساختمان باقیمانده از بمباران اتمی این شهر به اجرای موسیقی پرداخت. او موسیقی را نه بهعنوان ابزاری برای یادآوری جنگ، بلکه بهعنوان زبانی مشترک برای بیان صلح، دوستی و همزیستی ملتها به کار گرفت.
محسن شریفیان درباره حضور خود در هیروشیما گفت: حضور در این شهر همزمان با سالروز یکی از تلخترین رویدادهای تاریخ معاصر، معنای ویژهای به این اجراها بخشیده است؛ چراکه موسیقی در این برنامه برای بیان صلح و دوستی میان ملتها مورد استفاده قرار گرفت.
در ادامه برنامه، محسن شریفیان به همراه صادق حسینپور، نوازنده سازهای کوبهای، در توکیو با گروهی از هنرمندان ژاپنی به اجرای مشترک پرداختند.
در این اجراها، نیانبان جنوبی ایران در کنار سازهای سنتی ژاپنی از جمله کوتو و شامیسن قرار گرفت و موسیقی ایرانی و ژاپنی در قالب یک تجربه مشترک به مخاطبان ارائه شد.
یکی از قطعات اجراشده، «Story of a Shepherd» یا «آنچه یک چوپان دیده است» بود که توسط TSUMUZI، آهنگساز و موسیقیدان ژاپنی، ساخته شده و در این برنامه در قالب همنوازی نیانبان و ویولن اجرا شد.
یکی دیگر از بخشهای این برنامه، اجرای قطعه مشهور ژاپنی «Haru yo, Koi» (بهار بیا) از آثار یومی ماتسوتویا، خواننده و آهنگساز سرشناس ژاپنی، با ساز نیانبان بود.
شریفیان این اجرا را تجربهای فراتر از یک اجرای موسیقایی دانست؛ چراکه یک ملودی شناختهشده ژاپنی این بار با صدای یکی از سازهای شاخص موسیقی جنوب ایران روایت شد.
او در اینباره از تجربه حضور در ژاپن و ویژگیهایی مانند آرامش، نظم و زیبایی این سرزمین سخن گفت و اجرای یک ملودی ژاپنی با نیانبان ایرانی را نمونهای از پیوند میان دو فرهنگ دانست.
به گفته محسن شریفیان، این همنوازیها را میتوان نمونهای از گفتوگوی فرهنگی ایران و ژاپن از مسیر موسیقی دانست؛ گفتوگویی که در آن تفاوت زبان، ساز و سنتهای موسیقایی نهتنها مانعی ایجاد نمیکند، بلکه زمینهای برای شناخت متقابل و ارتباط میان دو فرهنگ فراهم میآورد.
نیانبان که یکی از سازهای ریشهدار موسیقی جنوب ایران و از نمادهای موسیقی بوشهر و سواحل خلیج فارس محسوب میشود، در این اجراها از مرزهای جغرافیایی خود فراتر رفت و در کنار سازهای ژاپنی و ویولن قرار گرفت.
این همکاری موسیقایی نشان داد که موسیقی ایرانی و موسیقی ژاپنی میتوانند بدون از دست دادن هویت خود، در کنار یکدیگر قرار بگیرند و بستری برای انتقال مفاهیمی همچون صلح، دوستی و همزیستی میان ملتها ایجاد کنند.
